Vier opeenvolgende bekerfinales. Voor Decospan Volley Team Menen is de weg naar de Antwerpse Afas Dome (Sportpaleis) stilaan een vertrouwde pelgrimstocht geworden. Toch ontbreekt de ultieme beloning nog steeds in de prijzenkast. De grensploeg groeide de voorbije jaren uit tot een robuuste en vaste waarde aan de Belgische top, maar snakt naar die ene, historische hoofdprijs.

Op zaterdag 11 april wacht een nieuwe kans in een zinderende finale tegen Greenyard Maaseik. Een tegenstander die vorige donderdag nog eervol sneuvelde in de halve finale van de CEV Cup tegen het Duitse Lüneburg, maar in de eigen competitie op een wolk lijkt te spelen.

Voor Gilles Vandecaveye, de inmiddels 30-jarige kapitein en het onbetwiste kloppende hart van de ploeg, is het een finale met een zeer bijzonder randje. Na vijf seizoenen trouwe dienst sluit de hoekspeler straks een belangrijk hoofdstuk af. Volgend seizoen trekt hij de deuren van de roemruchte Vauban achter zich dicht voor een opmerkelijke overstap naar aartsrivaal: Knack Roeselare. Daar zal hij, na jarenlang topsport te hebben gecombineerd met een veeleisende kantoorbaan, voor het eerst in zijn carrière honderd procent voor het bestaan als profvolleyballer kiezen. Maar voor het zover is, heeft Vandecaveye nog één grote missie: zijn geliefde Menen, de club van het volk, die felbegeerde Beker van België schenken als ultiem afscheidscadeau.

We spreken de kapitein net nadat hij is teruggekeerd van een preventieve sessie bij de chiropractor. Het lichaam optimaal prepareren is cruciaal, zeker nu de absolute climax van het seizoen voor de deur staat. De recent afgewerkte BeNe Conference kende de voorbije weken hoogtes en laagtes voor de grensjongens, maar in de hoofden van de spelers, het bestuur en de hondstrouwe supporters domineert momenteel maar één gedachte: de 'Heilige Graal' van het Belgisch volleybal winnen. Een openhartig gesprek over afscheid nemen, de stap naar de grote concurrent, het gevaar van overfocus en de onstilbare honger naar een trofee.

Gilles, voor de vierde keer op rij naar de bekerfinale. Is het ondertussen 'business as usual' geworden, of voelt deze finale toch anders aan, wetende dat de club die eerste trofee nog steeds mist?
Gilles Vandecaveye: "Het is absoluut geen business as usual. Tot nu toe mag ik qua finales spelen niet klagen. Dit is mijn derde met Menen en ik heb er ook eentje gespeeld en gewonnen met Gent tegen Aalst in het Sportpaleis. Dat was toen een heel toffe ervaring. Maar met Menen willen we hem nu echt winnen. De honger bij de supporters is onvoorstelbaar groot. Het is leuk om de finale te halen, maar ze willen nu eindelijk eens winnen. Dat voel je aan alles: aan de fans, aan het bestuur. We hebben nu al twee jaar een vernieuwd bestuur en voor hen zou het ook schitterend zijn om dat binnen te halen. Er wordt ontzettend veel over gesproken. Ik heb veel contact met de supporters en ik voel het gewoon: als we het nu niet doen, dan gaan we hem misschien nooit pakken. Dat leeft keihard. Zelfs harder dan de resultaten die we in de play-offs zullen halen, zeker nu we al verzekerd zijn van Europees volleybal."

In tegenstelling tot de voorbije jaren is de tegenstander in de finale niet Knack Roeselare, maar Greenyard Maaseik. Verandert dat de dynamiek voor jullie?
"Ik weet het niet goed. Roeselare heeft natuurlijk gigantisch veel ervaring in het spelen van die finales en ik ken daar heel wat spelers. Bij Maaseik is dat anders. Ik dacht aanvankelijk dat dit misschien in ons voordeel zou spelen. Alleen: ze zijn wel waanzinnig sterk bezig. Ze zitten in een ongelooflijke flow en hangen als team heel goed aan elkaar. Spelverdeler Juan Ignacio Finoli die het fantastisch uitspeelt en die andere jonge gasten zoals Pierre Perin en Sil Meijs, ... Het wordt ontzettend zwaar.”

Hoe schat je de kansenverhouding dan in? Zijn jullie de underdog?
"Ja, toch wel. Eerlijk? Als ik puur naar het niveau van de laatste weken kijk, schat ik de verhoudingen op 30-70 in het voordeel van Maaseik. Maar een finale is een match op zich. Er zijn zoveel factoren die meespelen. Eén: de vorm van de dag. Twee: de aanpassing aan de zaal. En dan speelt het mentale aspect een enorme rol, de druk en de stress. Maaseik heeft een aantal spelers die voor een enorme opslagdruk kunnen zorgen zoals Perin, Meijs, Fafchamps... Die kunnen misschien toch wat bevangen raken door de stress van zo'n grote finale. Het tactische spel zal ook enorm belangrijk zijn. We gaan onze receptie heel goed moeten wapenen tegen hun opslagdruk."

Tussen de bedrijven door was er ook nog de BeNe Conference. Hoe kijk je terug op dat nieuwe format? Met overwinningen en nederlagen ging het voor jullie toch wat met pieken en dalen.
"Ik vind het in de basis een leuk idee. Men doet echt zijn best om de competitie te veranderen en aantrekkelijker te maken. Maar in de praktijk voelde het toch wat wisselvallig. Orion is echt een ploeg op niveau, de andere Nederlandse teams zijn op papier misschien net iets minder. Je merkt dat de druk in die BeNe Conference toch wat lager ligt. Je positie voor de play-offs lag voor een groot stuk al vast, waardoor de absolute urgentie soms ontbrak. En vergis je niet in de afstanden: als je naar Groningen moet, ben je makkelijk anderhalve dag weg. Dat kruipt in de kleren. Je merkte het ook in de zaal: de motivatie was soms net iets minder. Maar de focus is nu volledig gekanteld. Sinds we zeker zijn van die derde plek bij de Belgische clubs, is de knop in de kleedkamer helemaal omgedraaid richting deze bekerfinale."

Je trekt volgend seizoen naar Knack Roeselare. Op je 30ste maak je de overstap naar de grote rivaal. Hoe is dat tot stand gekomen?
"Eerlijk? Ik had het zelf ook absoluut niet verwacht. In het verleden is er eigenlijk nooit contact geweest. Maar nu bleek het gewoon het geschikte moment te zijn. Verhanneman, die in Roeselare toch jarenlang garant stond voor stabiliteit en receptie, is daar weggevallen als speler. Ze zochten iemand die die stabiliteit kon terugbrengen en ze zagen in mij het juiste profiel. Het voelde gewoon als het perfecte moment voor beide partijen. Voor mij is het bovendien een enorme blijk van waardering. Als een ploeg als Roeselare je belt, dan betekent dat toch dat ze kwaliteiten in je zien die op het allerhoogste niveau van pas komen."

Bij Roeselare word je volgend seizoen ook voor het eerst voltijds profspeler. Was dat de doorslaggevende factor?
"Absoluut. Dat is een heel belangrijke reden. Ik werk momenteel nog 4/5de als consultant in Project Controls en Project Management. Dat is zwaar in combinatie met topvolleybal. Ik ga nu ontslag nemen om volgend jaar full prof te zijn. Wat dat voor mij gaat veranderen? Ik ga me eindelijk volledig kunnen focussen op het volleybal. Maar vooral: ik ga veel meer rust kunnen inbouwen. Ik hoop en geloof dat dit een heel positief effect zal hebben op mijn prestaties en mijn lichaam."

Hoe reageerden de Menen-supporters op je transfer? De rivaliteit tussen de 'grens' en Roeselare is niet bepaald klein te noemen.
"Natuurlijk lag dat gevoelig. Ik ga niet liegen: ik had er vooraf echt wel wat schrik voor. Het blijft een pikante overstap. Maar ze nemen het mij persoonlijk totaal niet kwalijk. Ik heb al met redelijk wat supporters gesproken de voorbije weken. Ze vinden het natuurlijk ontzettend jammer dat ik vertrek, en al zéker naar Roeselare, maar tegelijkertijd gunnen ze het me wel. Ze beseffen ook dat de omkadering daar nog professioneler is en dat de kans om voltijds prof te worden uniek is. Ook de reactie van het bestuur en de trainer apprecieerde ik enorm. Ze waren zwaar teleurgesteld, maar toonden veel begrip en respect."

Dat brengt ons bij de ultieme droom: afscheid nemen van Menen met de Beker van België. Hoe bereid je je mentaal voor op zo’n finale?
"Ik heb in het verleden van mijn beachvolleybaltrainer geleerd dat overfocus nooit goed is. Het is ontzettend verleidelijk om in de week voor een finale plots van alles meer en anders te gaan doen. Maar dan begin je te veel na te denken en ga je krampachtig spelen. Ik probeer de match aan te vatten als elke andere wedstrijd, al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. De stress neemt toe, ik ben er nu al constant over aan het denken. Wat voor mij het allerbelangrijkste is, is mijn slaap. Dat is echt doorslaggevend. Maar zelfs al heb ik een mindere nacht door de zenuwen, ik ga proberen gewoon 'normaal' te doen."

Jullie trekken er dit weekend ook echt samen op uit?
"Ja, we trainen vrijdag al in de AFAS Dome en overnachten vrijdagavond in een hotel in de buurt. Zaterdagochtend doen we nog wat activatie. Dat samenzijn versterkt de groepsgeest nog eens extra. Onze Oostenrijkse middenman had even last van een breuk in de duim, maar die traint normaal gezien weer mee, dus we zijn compleet. We bouwen echt samen op, richting die apotheose."

Tot slot: stel dat jullie zondag de beker in de lucht mogen steken. Wat zou dat voor jou betekenen?
"Dat zou het absolute droomscenario zijn. Ten eerste voor mezelf, als bekroning. Ten tweede om dat met deze fantastische ploeg te mogen beleven. En ten derde, en misschien wel het belangrijkste: voor de club, het bestuur, de coach en de fans. Het zou schitterend zijn om die eerste beker eindelijk mee te pakken naar Menen. Als dank voor de geweldige jaren, is er geen mooier afscheidscadeau denkbaar."

Tekst: KH
Foto: Facebookpagina Decospan Volley Team Menen